Lipofilling twarzy — uzupełnianie objętości własną tkanką tłuszczową

Dlaczego twarz traci objętość?

Starzenie twarzy nie polega wyłącznie na opadaniu skóry. Z czasem zmienia się także objętość tkanek: zanika tłuszcz w skroniach, policzkach, okolicy podoczodołowej i wokół ust, zmienia się podparcie głębszych struktur, a twarz traci dawną miękkość i światło. Pacjentka może mieć wrażenie, że wygląda na zmęczoną, szczuplejszą, bardziej ostrą lub mniej wypoczętą, mimo że nie doszło do dużej wiotkości skóry. W takich sytuacjach samo napinanie tkanek nie zawsze wystarcza. Czasem trzeba uzupełnić objętość. Lipofilling twarzy wykorzystuje własną tkankę tłuszczową pacjentki. Tłuszcz pobiera się najczęściej z brzucha, ud, bioder lub innych okolic, a następnie przygotowuje i podaje w małych porcjach w wybrane miejsca twarzy. Technika wymaga cierpliwości i precyzji — zbyt duża ilość tłuszczu może dać nierówności lub ciężki efekt, a zbyt mała może być niewystarczająca. Dobrze wykonany lipofilling powinien wyglądać naturalnie, jak subtelne przywrócenie utraconego podparcia, a nie jak napompowanie twarzy.

Lipofilling a kwas hialuronowy

Kwas hialuronowy i własny tłuszcz to różne narzędzia. Wypełniacz jest przewidywalny pod względem ilości podanej w danym momencie i można go stosować bardzo precyzyjnie w małych obszarach. Lipofilling jest procedurą chirurgiczną i biologiczną — część komórek tłuszczowych musi się przyjąć w nowym miejscu. To oznacza, że część objętości naturalnie się wchłonie, a ostateczny efekt ocenia się dopiero po kilku miesiącach. Zaletą jest wykorzystanie własnej tkanki, możliwość pracy na większych obszarach oraz potencjalnie bardziej naturalna miękkość tkanek. Nie ma jednej metody najlepszej dla wszystkich. U pacjentki wymagającej minimalnej korekty doliny łez lepszy może być bardzo ostrożnie zastosowany wypełniacz albo zupełnie inna metoda. U pacjentki po utracie masy ciała, z zapadnięciem skroni i policzków, lipofilling może być bardziej logiczny. U pacjentki po liftingu twarzy przeszczep tłuszczu może uzupełnić objętość, której lifting nie przywróci, ponieważ lifting przesuwa tkanki, ale nie zawsze odtwarza ich objętość.

Jakie okolice można korygować?

Najczęściej rozważane obszary to skronie, środkowa część twarzy, policzki, okolica podoczodołowa, bruzdy, linie marionetki, okolica wokół ust i wybrane asymetrie. Każdy z tych obszarów wymaga innej techniki. Skronie potrzebują innego planu niż policzek, a okolica oka wymaga szczególnej ostrożności. Współczesna literatura podkreśla, że choć lipofilling twarzy ma zwykle niski odsetek powikłań, ciężkie powikłania naczyniowe są możliwe, zwłaszcza w określonych okolicach anatomicznych. Dlatego zabieg powinien być wykonywany przez lekarza znającego anatomię twarzy i ograniczenia metody. W Marina Clinic lipofilling planujemy jako część większej analizy twarzy. Najpierw trzeba ustalić, czy problemem jest utrata objętości, opadanie tkanek, jakość skóry, asymetria czy połączenie tych czynników. Jeżeli twarz jest ciężka i opadająca, dokładanie objętości może pogorszyć efekt. Jeżeli twarz jest zapadnięta, a tkanki nie wymagają dużego liftingu, lipofilling może być bardzo wartościowy. Najważniejsza jest diagnoza, a nie sama nazwa zabiegu.

Przebieg zabiegu

Zabieg obejmuje pobranie tkanki tłuszczowej z wybranej okolicy ciała, przygotowanie materiału i podanie go w twarz cienkimi kaniulami. Pobranie jest zwykle niewielkie i nie ma na celu modelowania sylwetki — jest etapem pozyskania materiału. Po przygotowaniu tłuszcz podaje się w małych porcjach, warstwowo, aby zwiększyć szansę jego unaczynienia. Przeszczepiony tłuszcz nie „żyje” automatycznie — musi uzyskać nowe ukrwienie. Dlatego część objętości zawsze ulega wchłonięciu. Z tego powodu pacjentka musi rozumieć, że lipofilling bywa leczeniem etapowym. Czasem jeden zabieg daje wystarczającą poprawę, a czasem po kilku miesiącach można rozważyć dodatkową korektę. Nadmierne podawanie tłuszczu „na zapas” nie jest dobrym rozwiązaniem, ponieważ może prowadzić do nierówności, grudek, przerysowania lub trudnego do skorygowania efektu.

Rekonwalescencja

Po lipofillingu pojawiają się obrzęk i siniaki, zarówno w twarzy, jak i w miejscu pobrania. Obrzęk twarzy może początkowo wyglądać na zbyt duży — to nie jest efekt końcowy. W kolejnych tygodniach część objętości ustępuje, a tkanki stabilizują się. Ocenę wykonujemy zwykle po kilku miesiącach. W tym czasie należy unikać ucisku operowanych okolic, intensywnego wysiłku, sauny i czynników zaburzających gojenie. Miejsca pobrania mogą wymagać odzieży uciskowej lub miejscowej pielęgnacji zgodnie z zaleceniami.

Źródła i inspiracje medyczne

Najczęściej zadawane pytania